wij snappen online

Als kleine jongen van 8 jaar ging ik op schoolreisje naar het Dolfinarium en kreeg ik van mijn moeder een wegwerpcamera. Ik kon daar geloof ik zo'n 20 foto's mee maken voordat hij vol was en ik de foto's kon laten ontwikkelen.

Ik maakte foto's van de dolfijnen, walrussen, een groepje vrienden en andere dieren. Per show of soort dier maakte ik maximaal 2 foto's omdat ik wist dat ik zuinig moest zijn met mijn foto's.

Hierdoor werd ik selectief en klikte ik niet zomaar. Alleen als ik dacht het echt een leuke en mooie foto zou worden draaide ik snel aan mijn rolletje en probeerde ik op het perfecte moment te klikken.

Als je tegenwoordig een foto wilt maken pak je al snel je smartphone erbij. De goede oude tijd waarin je vol spanning naar de winkel ging om je rolletjes te laten ontwikkelen in de hoop dat de foto's die je had gemaakt leuk (en zonder vingers) waren is over.

Ik doe er zelf ook aan mee maar ik vind het stiekem eigenlijk wel een beetje jammer. Ik heb nu meer dan 1000 foto's op mijn telefoon staan waarvan misschien wel meer dan de helft niet bijzonder is.

Ik ben niet zo kieskeurig meer omdat ik weet dat ik er in principe oneindig veel kan maken. Misschien is het een idee om mezelf een limiet te stellen wanneer ik ergens heen ga en foto's wil maken.

De reden waarom ik dit schrijf is een leuk artikel op Noupe waarin een hele serie van portretten van oude camera's staat die mij even deden terug denken aan die leuke tijden.